Tranentrekkend die Maria @Genova2

“Nee, dit kan en mag niet waar zijn, hoe komt hij nu WEER aan mijn o zo vertrouwelijke manuscript?” schreeuwt Maria Genova. Tsja Maria, wie is nog te vertrouwen?

Om te bewijzen dat ik echt het manuscript heb, hieronder een kleine passage, een passage die NATUURLIJK weer over mij gaat want Maria kan niet zonder mij, hoop maar niet dat haar woeste en mogelijk natte dromen ook over mij gaan.

De passage:

“Zomaar stoppen met Twitter blijkt trouwens niet echt mogelijk. Honderden reacties stromen meteen binnen. Meestal schrijven ze iets in de trant van ‘je laat je toch niet door zo’n zielig iemand wegpesten?’
In principe hebben ze gelijk: wat ik doe lijkt zwak, want de leuke en normale mensen op Twitter zijn verreweg in de meerderheid. Het enige probleem is dat de meerderheid ook niet weet wat te doen tegen digitale pesters.
Cyberpesten is welisbaar niet strafbaar, maar laster, smaad, belediging en stalking zijn dat wel. Dus voordat ik met Twitter stop, ga ik toch naar de politie om aangifte te doen. Ik heb niet veel hoop, want dat soort kleine zaken zijn geen prioriteit, maar een alternatief zie ik ook niet.
Ik bel eerst met het politiebureau om te informeren of het überhaupt nut heeft. Na het aanhoren van mijn verhaal, zegt de agente dat het haar verstandig lijkt om aangifte te doen.
In mijn woonplaats hebben ze blijkbaar geen geschikte agenten die zo’n aangifte kunnen opnemen, dus ik word naar Beverwijk doorverwezen.
Ik hoop dat ik bij een gespecialiseerde rechercheur terecht kom, maar als ik zie dat de agent ‘van de oude generatie’ is, vrees ik het ergste. Natuurlijk zijn dat vooroordelen, maar ik heb de pech dat mijn vooroordelen best vaak kloppen.
‘Heeft u verstand van social media?’ vraag ik nog voordat ik ga zitten.
‘Een beetje,’ zegt de politieagent.
Dat klinkt niet bepaald geruststellend. Zeker niet als hij met het opnemen van de aangifte begint en vraagt of tweets een echt woord is.
Een half uur verder zijn we nog nergens. De agent weet niet of het lukt om aangifte van zowel smaad als stalking te doen, want dingen aan elkaar koppelen in het verouderde computersysteem van de politie schijnt niet mee te vallen. Hij zoekt heel lang naar het juiste invulveld. Op een gegeven moment moet ik vertellen waar het zich afgespeeld heeft.
‘Op het internet,’ zeg ik.
De agent staart naar zijn scherm. ‘Deze optie is er niet. Zullen we maar je privé-adres invullen?’
‘Mijn privé-adres? Daar heb ik geen last van die stalker.’
‘Ik begrijp het, maar ik moet iets invullen, anders mag ik van het systeem niet verder.’
Ik word niet lastiggevallen op mijn privé-adres, maar dat maakt niet uit, als we maar verder komen met de aangifte.
De agent tikt met twee vingers en het duurt zo lang dat ik een belangrijke afspraak dreig te missen. Aangezien ik 21 pagina’s met bewijzen van laster en stalking van tevoren heb uitgeprint en zelf een kort verhaaltje over de gang van zaken op papier heb gezet, dacht ik in anderhalf uur klaar te zijn.
Hij merkt dat ik onrustig begin te worden.
‘Misschien is het verstandig dat we een nieuwe afspraak maken, want zo’n aangifte kan lang duren,’ stelt hij voor.
Ik kan hem wel zoenen. Oké, die man is niet bepaald geschikt voor deze taak, maar hij is wel heel vriendelijk en behulpzaam.
We spreken over twee dagen af en ik ren naar mijn afspraak.”

Meer over dit op mijn andere blog, klik hiertoe op onderstaande foto van HET boek!

Hackerboek

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Facebook, Genova, Maria Genova, Media, nieuws, smaad en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.