Vechtscheidingen

“Waar 2 vechten, hebben 2 schuld” – Zeker als kinderen de wapens van beide partijen zijn om hun recht te halen. Ik zie het als slecht ouderschap wanneer het geluk, de gezondheid en veiligheid van kinderen wordt ingezet om een wraakdoel te bereiken.

Afbeelding

Nederland is geschokt, diep geschokt over het leed wat de 2 broertjes uit Zeist/Doorn is overkomen.

Het visualiseren van hun laatste levensminuten kan mensen gek maken, zo gek dat zij zonder enig onderzoek met het beschuldigende vingertje naar alles en iedereen gaan wijzen.

Terechte steun voor de achtergebleven moeder, het zal je maar overkomen, ik moet er niet aan denken.

MAAR de vader had ook familie, wie denkt er aan het verdriet dat deze familieleden hebben, voor hen zal het ook allemaal onbegrijpelijk zijn.

Mijn steun en deelneming gaat zeer zeker ook naar hen uit.

Diep treurig hoe sensatielustigen (beter gezegd sensatiemakers en lijkenpikkers)  zichzelf op Twitter laten gaan en nee …… ik noem geen namen, daar is deze blog niet voor, deze blog heeft maar 1 doel:

“Waar 2 vechten, hebben 2 schuld”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Juridisch en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Vechtscheidingen

  1. joppie zegt:

    Hier heeft de moeder totaal geen schuld aan!

    • In onderhavige casus stond u erbij en keek u er naar?

    • Debbie zegt:

      Voor kinderen blijft het een traumatische ervaring. Soms kun je gewoon beter scheiden als je elkaar niet gelukkig maakt en zou het gezond verstand de boventoon moeten voeren. Door met elkaar respectvol om te blijven gaan ,zullen de kinderen er beter mee om kunnen gaan. Echter blijkt het jammer genoeg niet altijd op te gaan.
      Het scheiden op zich is niet het probleem. De ander het geluk te gunnen na een scheiding blijkt hierin ,zoals ik dat persoonlijk heb ervaren cruciaal te zijn. Daar wringt juist nog de schoen als je uit een relatie komt ,waarin je zwaar wordt gebruikt en misbruikt. Huiselijk geweld. En later komt de stalking…..
      De maatschappij verdiept zich daar liever niet in. Ook al wil je je verhaal naar buiten brengen. Men kijkt nog liever de andere kant op.
      Ik ben meteen uit de relatie van huiselijk geweld gestapt na een zware mishandeling. De kinderen hebben er weinig van meegekregen. Ik was geraakt door het effect van het weggaan ,wat het bij mijn kinderen deed. Ik heb huis en haard moeten verlaten omwille van mijn veiligheid en dat van de kinderen. Dat is denk ik de reden dat ik het nog kan na vertellen.
      Ik vond een document in zijn tas waarin stond in zijn burgelijke staat dat hij alleenstaand was en hij geen kinderen had! . Geen enkele advocaat heeft hier serieus naar gekeken!Hij had al een verhaal bedacht,zoals hij dat met mijn vertrek reeds aan anderen had verteld,dat ik met de kinderen naar het buitenland was vertrokken. Op deze wijze zou hij dat niet al afgang ervaren.
      De scheiding ervaar ik nog steeds als een bevrijding. En in zekere zin denk ik dat ik mijn kinderen hiermee een dienst heb bewezen. Ik vraag mij af hoe het zou zijn geweest als ik niet met de noorderzon was vertrokken? Ik zou dan structureel als gebruiksvoorwerp behandeld zijn geweest. Gewoonweg ,omdat ik dat gedurende mijn relatie niets anders gewend was. Mijn ex had enkel en alleen de verwachting dat ik ‘mooi’moest zijn. “s Avonds laat kwam hij zgn laat thuis vanwege het ‘overwerken’. De vrouwengeur van parfum en ‘rotte ‘vis waarmee hij met een gemengde dosis van geuren thuis kwam ,was iets waar ik mij niet al te veel mee bezig wou houden. Ik rook het verkeerd,maakte ik mijzelf wijs. Ook de kleuren roze en oranje op zijn gezicht had ik verkeerd geinterpreteerd. Hij presteerde het zelfs om te zeggen dat hij moederlief onderweg was tegen gekomen en dat de kus op de wang was van roze.. Mijn wereld werd kleiner. Ik was altijd thuis met de kinderen en partner kwam s’avonds wanneer het hem uitkwam. Hij was er namelijk nooit.Er was ook geen geld. Ik kreeg een deja vu hoe ik er over 30 of 40 jaar eruit zou zien. Ik zag mezelf als een oude bezem in de hoek staan. En toen stond ik op.De druppel voor mij om weg te gaan was de overweging van slikken of niet pikken. Ik koos voor het laatste. de kinderen werden namelijk meegenomen naar zijn escapades ,waar hij onderwerktijd naar toe ging. Ik wou geen voorbeeld zijn voor mijjn kinderen om je als gebruiksvoorwerp te laten behandelen. En dat je maar in een harem moet leven. En dat was voor mij de druppel. Ik voelde mij met mijn vertrek
      strijdlustig,maar ook gebroken. We hebben alles achter moeten laten. Zelfs mijn baan die ik met een beetje geluk kon behouden als de kinderen op de peuterschool zaten. Maar dat was het enige wat ik mij aan ‘vrijheid’kon gunnen.
      Daarna werd ik vanwege het gezamlijk gezag ,wat na de scheiding blijft gestalkt. Ook al richt je je blik op de toekomst. Wie geeft de ander het recht om de niet vervelende ouder dagelijks te bellen met verwijten. Instanties elke dag te bellen dat ik een slechte moeder ben? Mijn brieven te versturen dat ik aan borderline lijdt. 2 Keer heb ik op advies van mijn advocaat een brief verstuurd dat ik alleen contact wil als het om de kinderen gaat en dan 1 keer per week. Dat gebeurde niet. Ik reageer enkel en alleen op zaken wat de kinderen aan gaat. Hij bepaald nog steeds of ik een vriend mag hebben. Het weekend niet weg kan. Gewoon omdat hij om de 14 dagen op het allerlaatste moment bedenkt om de kinderen toch maar niet op te halen. Ik ben van mening dat kinderen recht hebben op beide ouders en dat je er beiden voor de kinderen er onvoorwaardelijk moet zijn.
      Alleen wie kan mij nu vertellen hoe je zo’n situatie van belaging van brieven,praatjes,bedreigingen stopt als je niets liever wil dan met je blik op de toekomst te richten. Maar het gezamenlijk gezag misbruikt wordt om de andere ouder het leven onmogelijk te maken door de kinderen toch maar niet op te halen en hen van alles te beloven en het gewoon niet na komt?. Zelfs een advocaat met specialisme stalking heeft mij gezegd dat hier niets aan te doen valt. Had ik mij dan beter als een bezem moeten behandelen met alle gevolgen van dien?

  2. erikdekker983392111 zegt:

    Heel NL is de afgelopen 14 dagen meegenomen door de media in het zoeken en vinden van Ruben en Julian. In deze 2 weken is iedere ouder emotioneel betrokken geweest.
    Nu Ruben en Julian helaas niet meer in leven gevonden zijn, is bij iedere ouder een ontlading van emoties. Iedere ouder is boos, verdrietig en nog heel veel meer emoties.
    Dit is te merken op alles social media.
    De werkelijke reden waarom Jeroen dit heeft gedaan zullen we nooit weten.
    De daad, zoals we deze nu maar zo noemen, is er 1 geweest uit wanhoop (onderzoek loopt nog)
    Het is en blijft verschrikkelijk dat de 2 grootste verliezers Ruben en Julian zijn en de nabestaande dit verlies en verdriet de rest van hun leven moeten dragen !! en om wat voor reden dan ook, dit verdient een kind niet en nooit.
    Dit verhaal, die heel NL heeft bezig gehouden heeft alleen maar verliezers !!
    Ruben en Julian zijn er (helaas) niet meer, de vader is er ook niet meer, de moeder komt hier nooit meer overheen.
    Laten we respect tonen voor iedere verliezer en onze eigen naaste liefhebben en koesteren, maar vooral onze kinderen laten opgroeien.
    Deze ervaring wil niemand meemaken !!!

    Erik

  3. gerard zegt:

    Heel erg voor de kinderen maar de moeder zal de zaak hebben gefrustreerd eigen schuld ik zie mijn zoon ook al 12 jaar niet meer dank zij de vechtscheiding met claudia.

  4. Angela zegt:

    Sorry maar dit vind ik echt geen normale reactie gerard.
    Ik hoop dat deze dan ook verwijderd zal gaan worden.

  5. Ga allemaal eens lezen: http://www.rgardner.com bijvoorbeeld. Prima adviezen en onderzoek voor Familierecht en instanties al jaren..

  6. “Waar 2 vechten, hebben 2 schuld” Daar waar een derde partij (de kinderen) betrokken worden en slachtoffer worden, vind ik deze uitlating niet gepast. Moeder had op geen enkele manier deze moord kunnen voorkomen. En indien wel, dan zullen we dat zeker te horen krijgen!

  7. Angela zegt:

    Ben ik met je eens Liesbeth de Vries.
    Zo blijf ik de opmerking “eigen schuld” van Gerard ook een zeer ongepaste opmerking vinden.

Reacties zijn gesloten.