Angst en opluchting

Kanker, dat woord speelde maanden door mijn hoofd.

Wat te doen als ik vandaag de bevestiging van longkanker krijg?

Hoe dit een plaats in mijn “leven” te geven?

Afbeelding

Zoals trouwe lezers weten ben ik medio december 2012 naar Irak geweest voor een missie inzake de opsporing van 2 ontvoerde Nederlandse kinderen, wanneer dit “nieuws” is, lees dan eerst deze blog.

Gedurende deze missie liep ik vanaf nagenoeg het begin met 40+ aan koorts in Irak rond, heb zelfs antibiotica gekocht om de verschijnselen tegen te gaan.

In Nederland zeker tot eind januari 2013 van “kwakkelen” tot “zwaar ziek” geweest waarbij de “pijnen” ook nu nog aanwezig zijn en ik (ten einde raad) mijn huisarts benaderd heb.

Gezien het familiepatroon (longkanker) werd ik direct doorgezonden naar de specialist op dit vlak en ben ik afgelopen 2 weken volledig binnenstebuiten gekeerd.

Alleen heel erg getrouwe van mij informeerde ik over dit probleem en de mogelijkheid van aanwezige longkanker, zelf ben ik er vrij rustig onder gebleven omdat ik pas kon reageren bij een bevestigende of een negatieve uitslag (zoals nu dus gelukkig het geval is).

Vandaag de uitslag gekregen dat mijn longen enorm beschadigd zijn (kapotte longblaasjes) door infecties, waarschijnlijk toch in Irak opgelopen. De beschadigen zijn duidelijk op de longfoto’s te zien en het zijn er echt niet te weinig.

Mijn hotelkamer in Irak was maanden niet gebruikt, medio december wil je het toch wat warm in je kamer hebben en de in mijn kamer aanwezige airco kon ook als verwarming dienen, dus deze dan ook ingeschakeld.

De aanwezige bacillen en bacteriën gingen door de warme lucht groeien en werden vrolijk door het blazen van die airco mijn kamer ingespoten, logisch dat ik de 2e of 3e dag in Irak totaal onderuit ging en als een milkshake bibberend van de koorts daar op bed lag.

image(Dikke koorts in Irak)

Middels mijn Nederlands/Koerdische fixer in Erbil antibiotica gekocht en dat is echt mijn redding geweest.

Maanden toch die gedachte van longkanker, het blijft door je hoofd spelen waarbij ik mijn gedachten kon verzetten door te werken, te bloggen en te twitteren, dat hebben velen zeker gemerkt (lol)

Vanochtend toch met lood in de schoenen naar ziekenhuis Velp om daar te horen wat de onderzoeksresultaten waren.

Mijn 1e sms-bericht “GEEN kanker” ging naar mijn zoon Dennis en dochter Deborah, daarna stak ik een peuk op.

Afbeelding

Longbeschadigingen/littekens zullen altijd blijven, medicatie zal voor een herstel moeten zorgen, waarbij “pufjes” een deel van mijn leven zullen gaan uitmaken.

GEEN kanker!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Angst en opluchting

  1. Hoof zegt:

    Fijn zo! En ik begreep al dat je het niet meer roken ook als toekomstige missie in gaat plannen?

    • Ik kan niet “vreemd” gaan (stel mij altijd voor =lol=), ben geen alcoholverbruiker, dus roken is mijn enigste zonde.

      Van 2 pakjes per dag afgebouwd naar 15 tot 18 sigaretten per dag, daar ben ik al blij mee.

  2. Angela zegt:

    Nou gelukkig maar dat het geen kanker is.
    Gefeliciteerd met deze uitslag.

  3. Angela zegt:

    Geen dank, ben blij voor jou dat je zonder angst voor wat zo’n ziekte met zich mee kan brengen, onbezorgd van je mooie kids kan blijven genieten. Lekker blijven doen hoor!

Reacties zijn gesloten.